بیماری به نام کوچی...

 

مردم هزاره مخصوصا هزاره های میدان وردک( بهسود) و غزنی در فصل بهار دچار این بیماری مثری می  شود که از عبدالرحمن خون اشام به جا مانده که هنوز هیچ داروی برای درمان این مرض ناعلاج پیدا نشده است. 

براساس تازه ترین گزارشها از ولایت میدان وردک ،کوچیها بار دیگر به سمت هزاره جات حرکت کرده و با گماشتن نظامیان خویش برتپه های حاکم در ولسوالی های کوتوب و حومه مرکز این ولایت وضعیت را بحرانی ساخته اند.

حاجی محمد محقق طی سخنانی درکابل حضور مجدد کوچی های مسلح در بهسود ولایت میدان وردک را تخطی از فرمان رئیس جمهور کرزی خوانده و گفت در صورتی که حکومت روی تطبیق فرمان صادرشده تمرکز نکند بحران دیگری در کشور بوجود خواهد آمد.

به گفته وی پس از صدور فرمان رییس جمهور کرزی تاکنون 2000 نمره زمین برای کوچیها در ولایت لوگر از سوی حکومت توزیع شده است و حضور مجدد کوچیها خلاف فرمان است.

غلام حسین ناصری، نماینده ولایت میدان وردک در مجلس نمایندگان، نیز حضور کوچیهای مسلح را درمنطقه هزاره جات خلاف فرمان حامدکرزی خواند و پروسه کوچیگری را یک روند سیاسی سازمان دهی شده از درون حکومت عنوان می کند.

آقای ناصری در گزارش به برخی رسانه ها گفت پروسه کوچی گری از همان ابتدا به هدف نا آرام ساختن مردم زحمت کش ده نشین و مرکزی تشکیل شده است.

این در حالی است که کمیسیون امور کوچیها و قبایل پارلمان نیز دیروز یکشنبه از مسئولان امنیتی کشور خواست تا جلو درگیری احتمالی میان کوچیها و هزاره ها را در بهسود بگیرند.

به گفته این کمیسیون هیات‌هایی که برای حل معضل کوچیها و هزاره ها ایجاد شده اند، توانایی حل این معضل را ندارند.

کشمکش‌ میان کوچی‌ها و هزاره ها در ولایت میدان وردک، از 10 سال بدین سو همه ساله در فصل بهار آغاز میشود.

کوچی‌ها در فصل بهار میخواهند از طریق ولسوالی بهسود ولایت میدان وردک وارد ولایات مرکزی افغانستان شوند اما هزاره ها میگویند که کوچیها مسلح هستند و اموال آنها را غارت میکنند، کشتزارهای مردم را از بین میبرند و خانههایشان را آتش میزنند.

در همین حال آدم خان سیرت، سخنگوی والی میدان وردک از نشست شماری از افراد با کوچیها در مقر ولایت میدان وردک درهفته گذشته یاد آوری کرد و گفت قرار است در هفته جاری نشستی با حضور بزرگان کوچیها و مردم ده نشین در این مورد با حضور رسانه ها بار دیگر در مقر این ولایت برگزار گردد.

این اظهارات در حالی بیان می شود که کوچیها با گماشتن نظامیان خویش برتپه های حاکم در ولسوالی های کوتوب و حومه مرکز این ولایت وضعیت را بحرانی ساخته اند.

مردم محل نیز در انتظار اقدام حکومت در این خصوص بوده و خواهان تطبیق فرمان رئیس جمهورکرزی و اسکان کوچی ها هستند.

اما این در حالی است که کوچیها همچنان و مانند قبل بر این عقیده اندکه در سراسر هزاره جات ملکیت دارد و بدون این که از کسی مشوره بگیرند آنها ملکیت های شان را تصرف خواهند کرد.

مصاحبه با معاون مجلس

 

 

حکومت افغانستان هنوز از درد قومگرایی رنج می برد

متن مصاحبه احمد بهزاد با هفته نامه "پرسشگر"
جناب آقای بهزاد! تشکر از شما که وقت تانرا در اختیار نشریه پرسشگر قرار دادید، شما سال گذشته مسافرتی  داشتید به بامیان، تعریف شما از وضعیت بامیان و مردم این ولایت چگونه است؟
بسم الله الرحمن الرحیم
من  خوشبختانه تاکنون موفق شده ام دوبار بامیان را ببینم؛ بار اول در اوج جنگهای داخلی بود، بار دوم بعد از گذشت 9 سال از استقرار نظام دموکراسی و پس از سرازیر شدن میلیاردها دالر جامعه جهانی به کشور. اما متاسفانه تصویر دومی از بامیان یک تصویر غم آلودتر بود. تصویر اولی تبدار از 250 سال تبعیض و محرومیت در بامیان بود، اما در سال 1389 تصویر غم آلود تر بود، زیرا با ادعای دموکراسی، با ادعای رشد متوازن و عدالت اجتماعی ما شاهد بایکوت کردن یکی از ولایات تاریخی و مهم کشور هستیم.متأسفانه در بامیان آنچه که شایسته نام، آوازه و مدنیت بامیان است، کاری از سوی مجموع دولت مرکزی و از سوی دوستان بین المللی ما صورت نگرفته و بامیان به نوعی از روند بازسازی و آبادانی کشور به حاشیه نگهداشته شده و منزوی گردیده. در حالیکه بامیان دارای استعدادها و ظرفیت های وسیعی است برای اینکه هم خودش آباد شود و هم کمک بکند برای آبادانی کشور. در بامیان اگر توجه و سرمایه گذاری صورت بگیرد، میتواند یک قطب توریستی برای افغانستان باشد، سالانه می تواند ده ها میلیون دالر به خزانه دولت واریز بکند. متاسفانه به دلیل نگاه تبعیض آمیزی که حکومت در افغانستان دارد، حتی از ظرفیت های بامیان برای رشد اقتصادی کشور هم استفاده نمی شود.
آقای بهزاد شما در جریان صحبت هایتان از محرومیت  در بامیان صحبت نمودید؛ دلایل اصلی این محرومیت را مشخص تر بیان کنید.
سیاستهایی که ما در مجموع شاهد آن هستیم در قبال مناطق مرکزی یا هزاره جات، مخصوصاً در قبال بامیان، تداوم یک نگاه تبعیض آمیز است که از گذشته ادامه داشته، همچنان که در طول تاریخ افغانستان به مناطق خاصی توجه نشد و بایکوت صورت گرفت. در حال حاضر نیز با وجود اینکه به قانون اساسی افغانستان به عنوان اصول مسلم آمده و صراحت یافته، بازهم ما شاهد تداوم سیاست های تبعیض آمیز گذشته هستیم. می شد که در بامیان سرمایه گذاریهای کلان صورت بگیرد، حداقلش این بود که برای رشد صنعت جهانگردی یا توریزم در بامیان توجه می شد و چند عمارت برای سکونت جهانگردان دراین ولایت  بوجود می آمد. اما حکومت به دلیل رفتار تبعیض آمیز، حتی چند ساختمان که برای سکونت جهانگردان باشد نیز نساخته است.
شما نقش حکومت محلی بامیان را در محرومیت و زندگی دشوار بامیان در چه سطحی می دانید؟
زمانیکه خانم سرابی به عنوان والی بامیان تعیین شد، به عنوان اولین والی زن در تاریخ افغانستان، یک خوشبینی و دلگرمی به وجود آمد که از این پس جامعه جهانی، برای موفق کردن ویا موفق نشان دادن مدیریت یک زن، بیایند سرمایه گذاری بکنند در بامیان و کمکهای خود را در این ولایت بیاورند. اما جامعه جهانی هم متأسفانه عمل شان برخلاف شعار شان است. من این مسئله را به دیپلوماتهای خارجی در کابل به صراحت گفتم که شما از حقوق زن و از کار زنان در مدیریت های کلان حرف می زنید اما برای موفق نمودن مدیران زن تلاش نمی کنید. اینست که خانم سرابی آنچه که شایسته بود و است، از سوی جامعه جهانی حمایت عملی نشد. به همین دلیل خانم سرابی هم کاری که شایسته بامیان است انجام داده نتوانست. این به عهده رسانه های ما است که بکشانند به افکار عموی غرب که سردمداران غرب در عملی ساختن شعارهای شان صادق نیستند و هیچ گونه برنامه ای ندارند برای موفق ساختن زنان مدیر در افغانستان. از سوی دیگر وقتی دولت به  والی و ولایتی توجه نکند طبیعی است که  در داخل آن محیط، نارضایتی ها و جنجالهای پیدا می شود.
مردم بامیان مجبورند اعتراضات خود را در قالب اقدامات سمبولیک مانند کاهگل کردن سرک، دادن مدال به مرکب و ... نشان دهند. با آنهم هیچ اعتنایی از جانب حکومت مرکزی و محلی صورت نمی گیرد، دلایل آنرا در چه می بینید؟
ما یک مشکل کلان داریم، مردم هزاره در کنار مشکل داخلی یک مشکل در سطح کلان دارد. متأسفانه ما در مرزهای بیرون از افغانستان، در کشورهایی که حامی افغانستان هستند و به نوعی در مسائل سیاسی و اقتصادی این کشور تأثیرگذار هستند، ما در آن کشورها "لابی" نداریم. برای مثال شما اگر بخواهید روی بامیان در یک کشور خارجی بحثی را مطرح بکنید، ابتدا باید این ولایت را معرفی نمایید، محرومیت این مردم را تشریح نمایید. متأسفانه سیاست سیاستمداران هزاره بسیار ضعیف است. ما نتوانستیم که با جهان مستقیماً رابطه برقرار بکنیم. زبان دنیا را نمی فهمیم، در کشورهای بزرگ و تأثیرگذار دارایی "لابی" نیستیم.
حکومت افغانستان هنوز از درد قوم گرایی و قبیله گرایی رنج می برد و من فکر میکنم نمی توانیم به تنهایی مشکلات مردم خود را توسط این حکومت بی کفایت حل بسازیم. آنچه که ما نیاز داریم ارتباط با جامعه جهانی و مطرح ساختن دردهای تاریخی و مشکلات فعلی  مردم ما در رسانه ها و مطبوعات غربی است.
مسئولیت فرهنگیان و نخبگان بامیانی را چگونه می دانید؟
اولین مسئولیت را چهره های اجتماعی، فرهنگی و مخصوصاً  رسانه ای ما دارند. ما باید تلاش بکنیم که دردهای تاریخی خودرا، محرومیت های تاریخی خود را و شرایط اسفناکی که ما در ده سال اخیر داشتیم، کتمان نکنیم. این را بدهیم بیرون، به هر اندازه که این را وسیعتر پخش بکنیم می تواند کمک بکند به محرومیت زدایی.
ما باید فشار را بر مطبوعات خارجی بیاوریم. رسانه های خارجی بالای افکار عمومی کشورهایشان تأثیرگذار هستند و افکار عمومی بالای دولتهایشان. همچنین در قسمت دولت افغانستان من پیشنهاد می کنم با پرهیز از خشونت و ماجراجویی ما باید اعتراضات مدنی خود را منسجم تر، محکمتر و فعالتر بسازیم.

مزاری همیشه زنده است

نسل جدید از صدای مزاری ! گزارش تصویری از شانزدهمین سالگرد شهادت رهبر شهید در ایتالیا

 

طلای موتای اسیا را افغانستان گرفت

 

به ادامه دست آوردهای ورزشکاران افغانستان درمسابقات مختلف، اخیراً اسدالله حسینی ورزشکار رشته موتای که در مسابقات آسیایی درجزیزه کیش کشور ایران اشتراک ورزیده بود، یک مدال طلا و چهار برنز را از آن خود نمود.

به گزارش خبرگزاری وحدت، این ورزشکار بعد از بازگشت از کشور میزبان با حضور در اقامتگاه استاد حاجی محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان و رئیس کمیسیون عدلی و قضایی مجلس نمایندگان، این پیروزی را به استاد تبریک گفت و از استاد خواست تا مدال قهرمانی اش را به گردن وی بیاندازد.

استاد محقق ضمن خرسندی از شکوفایی استعدادهای ورزشی جوانان، با توصیه از جوانان ورزشکار خواست تا ورزش را بعنوان یک اصل در زندگی انتخاب نمایند.

استاد محقق باقدر دانی ازین وزشکار قهرمان به منزلش رفت وپیروزی این جوان را به خانواده شان تبریک گفت .

گفتنی است اسدالله حسینی عضو تیم ملی موتای کشور در مسابقات بین بیست و نه کشور که از بیست و پنجم ماه حمل در جزیره کیش ایران برگزار شده بود، با غلبه بر حریفانش 4 مدال برنز و یک مدال طلا را از آن خود نمود و در سکوی قهرمانی ایستاد.